ฉันถูกปรักปรำ

posted on 19 Dec 2008 20:05 by um-um-zaa

       วันนี้ตื่นสายมากไม่มากหรอก แค่เที่ยงเอง กว่าจะอาบน้ำสระผมและเตรียมตัวเสร็จก็ปาเข้าไปบ่าย วันนี้เลยขี้เกียจทำขนมจีบซะงั้น  สุดท้ายก็ไปเปิดร้านตามปกติ ให้ตายเถอะ...ลูกค้าหายไปไหนกัน ก็โต๋เต๋เล่นเน็ทไปเรื่อยเปื่อย  จนกระทั่งค่ำแล้ว ก็เร่งรีบไปซื้อสลีคกี้แท่งๆ ให้น้องยู่ยี่ ที่ตลาดนัด ติดเงินไปแค่ร้อยเดียว กะว่าเดี๋ยวคุณตัวใหญ่มาจะไปเดินอีกรอบ ไปถึงก็ซื้อถั่วต้มเดินกินไปด้วย พอเข้าไปซื้อสลีคกี้สองห่อ ราคารวมสี่สิบบาท  ก็หยิบเงินขึ้นมานึกว่าแบงค์ยี่สิบสองใบ แต่มันเป้นแบงค์ห้าสิบหนึ่งใบและแบงค์ยี่สิบหนึ่งใบ ก็เลยยื่นแบงค์ห้าสิบให้เขาไปประจวบเหมาะกับมีผู้ชายคนนึงมาจ่ายเงินหรืออะไรนี่ล่ะ เราก็รอ พอชายคนนั้นไป พี่คนขายหันมาแบมือหาเรา เราก็บอกจ่ายไปแล้วไง นี่ไงแบงค์ห้าสิบหนู  พี่เค้าก็ "อ้าว ไม่ใช่ นี่เงินของคนเมื่อกี้"  เอาแล้วไง เราก็บอก"นี่เงินหนูจริงๆ พี่ หนูติดเงินมาแค่นี้นะ ยื่นให้พี่มะกี้อ่ะ"  พี่เขาคงไม่อยากเถียงมาก เลยทอนเงินอย่างเสียไม่ได้ให้มาสิบบาท แต่ดุท่าทางแล้วเหมือนยังไม่ค่อยเชื่อ  คงขายดีมากจนงงล่ะสิ  ไม่ก็โดนคนที่ซื้อก่อนหน้าเราโกงเข้าให้ ความซวยเลยตกถึงฉัน...ฮือๆๆๆ  ประมาณว่าอาจไปลับหลังว่า หน้าตาก็ดีไม่น่าขี้โกง...อะไรทำนองนี้" เฮ้อ.....เซ็งมากมาย อุตส่าห์กลัวไม่ทันรีบมาซื้อก่อน เจอแบบนี้เสียความรู้สึกมาก  กะว่าถ้าพี่เขาไม่เชื่อนะ เราก็จะยอมคืนของพร้อมกับบริจาคเงินที่เขาคิดว่าไม่ใช่เงินเราอ่ะไปด้วย แล้วก็สาปส่งไม่มาซื้ออีกเลย  โกรธมาก....

          เงินสี่สิบบาท ไม่เสียดายเท่ากับถูกกล่าวหา...ฮือๆๆๆๆ

          เซงตัวเองด้วย เวลาโกรธทำไมต้องเสียงสั่นวะ อย่างกะทำผิดเองแน่ะ ทุเรศตัวเองจริงๆ

Comment

Comment:

Tweet